Góry Štrbské Pleso

Predné Solisko jest ostatnim wzniesieniem Soliskového hrebeňa, którego całkowita długość wynosi 4 km. Przełęcz Soliskové sedlo oddziela je od Mlynického Soliska. Grzbiet Soliskový hrebeň jest granicą dzielącą dwie doliny: Mlynickú i Furkotskú. Stanowi również dział wodny dwóch mórz, ponieważ w wody ze strony Doliny Furkotskej spływają do Morza Czarnego, a ze strony Doliny Mlynickej z kolei do Morza Bałtyckiego. Predné Solisko wznosi się na wysokość 2 117 m n. p. m. jako jeden z najniższych i najbardziej dostępnych, ale wcale nie mniej lubianych szczytów Tatr Wysokich.

Pierwsze odnotowane wejście przypisuje się H. Rumpeltowi w 1906 roku. Swoją nazwę szczyt zawdzięcza solnisku dla krów i owiec, które wypasały się w sąsiednich dolinach. Następnie nazwę tę przejął cały grzbiet wraz ze wszystkimi swoimi szczytami, a także szczelinami, żlebami, turniami i kopami. Większość ludzi natychmiast kojarzy Predné Solisko ze schroniskiem Chata pod Soliskom. Stoi ono niedaleko stacji końcowej wyciągu, na wysokości 1 850 m n. p. m. Schronisko ma już swoje lata, jednak przeszło gruntowną renowację. Na pamiątkę 10. rocznicy jego przebudowy szczyt Predného Soliska zdobi od 2013 roku drewniany podwójny krzyż.

W przeszłości na przedłużonym grzbiecie Predného Soliska zbudowano pierwszy wyciąg narciarski na Słowacji. Budowę rozpoczęto w 1942 roku, ukończono w 1943 roku, w 1944 roku jechali nim już pierwsi narciarze, a w 1969 roku wyciąg zlikwidowano. W tamtych czasach na Prednym Solisku znajdowały się trzy trasy narciarskie wycięte w kosodrzewinie. Pod koniec lat 50. na trasę zjazdową dotarł pierwszy ratrak. Dziś narciarzom, a także turystom służy nowoczesna i wygodna kolej linowa krzesełkowa.

Na południowym grzbiecie Predného Soliska w 1927 roku zbudowano drewnianą skocznię narciarską. Rok później odbyły się tu już międzynarodowe zawody narciarske. W 1935 roku zorganizowano tu nawet pierwsze mistrzostwa świata w narciarstwie klasycznym, na potrzeby których skocznię dostosowano do dłuższego lądowania. Odnotowany rekord długości skoku wynosił 76,5 m. Skocznia została jednak zniszczona podczas wichury w 1941 roku. Następnie po remoncie służyła do 1960 roku. 10 lat później zdecydowano jednak, że gospodarzem kolejnych mistrzostw świata będzie miejscowość Štrbské Pleso. Wtedy wybudowano nową nowoczesną skocznię wraz z kompleksem urządzeń narciarskich.

Predné Solisko znajduje się bezpośrednio pod jeziorem Štrbské pleso, którego okolice przy sprzyjających warunkach pogodowych można nawet dostrzec. Oprócz tego zobaczycie Kriváň, Dolinę Mlynicką, wodospad Skok, szczyty Satan, Patria czy Končistá. Niesamowity widok w dół doliny roztacza się także podczas inwersji, kiedy ma się wrażenie, że pod stopami znajduje się gęsta, śnieżnobiała wata.

Przez cały rok na Predné Solisko można dotrzeć od strony miejscowości i jeziora Štrbské Pleso. Prowadzi stąd oznakowany szlak turystyczny, ale swoją stację ma tu również kolej linowa. Cieszy się ona dużą popularnością zwłaszcza wśród rodzin z dziećmi. Jej stacja znajduje się pod skoczniami narciarskimi i wywozi turystów w pobliże schroniska Chata pod Soliskom. Wyruszyć można jednak także ze Štrby, Tatranskej Štrby lub spod osady Troje Studničky. Na wejście należy zarezerwować odpowiednią ilość czasu i rozsądnie rozłożyć siły. Może się to nie wydawać trudne, ale wycieczka da w kość, zwłaszcza jeśli brakuje odpowiedniej kondycji.

Wyruszcie i Wasi odkrywać uroki Tatr Wysokich. Jeśli od razu nie czujecie się na siłach na trudne wejścia, zacznijcie właśnie tutaj, na Prednym Solisku. Zarezerwujcie nocleg w okolicy Predného Soliska, na przykład na stronie zakwaterowanie Štrbské Pleso, i przeznaczcie na tę łatwą wycieczku, a raczej umiarkowanie wymagający spacer, odpowiednią ilość czasu. Uwierzcie nam, nie pożałujecie. Co więcej, jeśli jesteście fanami mediów społecznościowych, tyle „selfie-pozytywnych” miejsc, które miniecie w drodze na szczyt, z pewnością będzie wart wysiłku.

Kriváň należy do znanych szczytów w pasmie Tatry Wysokie, a jego charakterystyczna sylwetka stała się jednym z symboli Słowacji i jest przedstawiona na słowackich monetach euro. Szczyt wznosi się nad dolinami Nefcerská dolina, Kôprová dolina i Važecká dolina. Szlaki turystyczne na Kriváň rozpoczynają się w lokalizacjach Štrbské Pleso lub Tri studničky, a wejście na szczyt stanowi średnio wymagającą trasę wysokogórską.

Z wysokością 2495 m n.p.m. Kriváň jest dziesiątym najwyższym szczytem Słowacji i jednocześnie drugim najwyższym dostępnym szlakiem punktem w słowackich Tatrach. Południowe i południowo-zachodnie stoki wykazują ślady historycznej działalności górniczej z okresu od XV do XVIII wieku. Pierwszego udokumentowanego piśmienniczo wejścia dokonał w 1772 roku ewangelicki kaznodzieja i przyrodnik Andreas Jonas Czirbesz z towarzyszami, natomiast pierwsze wejście zimowe odnotowali w 1884 roku Theodor Wundt i przewodnik Jakub Horvay.

Ze szczytem Kriváň wiąże się tradycja narodowych wyjść, które stanowią najstarsze regularne wydarzenie kulturalno-turystyczne na Słowacji. W pierwszym zorganizowanym wejściu 16 sierpnia 1841 roku wzięli udział m.in. Ľudovít Štúr i Michal Miloslav Hodža. Najliczniejszą pielgrzymkę na Kriváň zorganizował Štefan Marko Daxner w 1861 roku. Wyjścia narodowe są organizowane regularnie w drugiej połowie sierpnia i są powiązane również z upamiętnieniem Słowackiego Powstania Narodowego (SNP).

Punkty startowe oraz pobliskie miejscowości oferują bazy noclegowe dla odwiedzających, którzy planują kilkudniowy pobyt w regionie. Do dyspozycji są hotele, apartamenty i pensjonaty w lokalizacjach Štrbské Pleso, Tatranský Lieskovec lub kwatery prywatne w miejscowości Štrba.

Trzy wierzchołki, nazywane Rysy, należą do często odwiedzanych celów turystycznych w Tatrach Wysokich (Vysoké Tatry). Tworzą one główną grań Tatr Wysokich i znajdują się na granicy państwowej Republiki Słowackiej i Rzeczypospolitej Polskiej. Punktem wyjściowym dla szlaków w tym rejonie jest miejscowość Štrbské Pleso.

Jest to wymagające wejście, odpowiednie dla doświadczonych turystów. Trasa rozpoczyna się na wysokości 1 347 m n.p.m. przy jeziorze Štrbské pleso, a wierzchołek osiąga wysokość 2 501 m n.p.m. (wierzchołek graniczny, będący najwyższym punktem Polski, wznosi się na wysokość 2 499 m n.p.m.). Znaczne przewyższenie oraz długość trasy ze średnim czasem przejścia wynoszącym osiem godzin wymagają dobrej kondycji fizycznej, jednak szczyt oferuje widoki na okoliczne pasma górskie. Rysy mają trzy wierzchołki – południowo-wschodni, główny oraz północno-zachodni, który służy jako punkt widokowy.

Na trasie o długości około 10 km znajdują się liczne punkty przyrodnicze oraz widokowe. Szlak prowadzi w pobliżu zbiorników wodnych Štrbské pleso oraz Popradské pleso. Dalej droga biegnie przez dolinę Mengusovská dolina ponad jeziorem Veľké Žabie pleso. Trudny technicznie odcinek obejmuje pokonanie eksponowanego trawersu, który jest ubezpieczony łańcuchami i stopniami. Odcinek ten może być niebezpieczny zwłaszcza podczas oblodzenia lub zalegania pokrywy śnieżnej, kiedy to wejście nie jest zalecane. Na trasie zlokalizowane jest schronisko Chata pod Rysmi, które zapewnia możliwość odpoczynku i gastronomii jako najwyżej położone schronisko górskie w Tatrach Wysokich. Stamtąd szlak prowadzi końcowym podejściem na przełęcz i na sam szczyt.

Pierwsze odnotowane wejście na Rysy miało miejsce w 1840 roku, kiedy na szczyt wszedł Eduard Blasy, obecnie trasę tę pokonuje duża liczba turystów. Do wyprawy należy się odpowiednio przygotować i przeznaczyć na nią cały dzień. Bazę dla wycieczki może zapewnić zakwaterowanie w Tatrach Wysokich. Opcje noclegów w domkach, apartamentach, pensjonatach czy hotelach są dostępne na naszym portalu.

Gerlachovský štít należy do dominant Vysokých Tatier. To nie tylko zasługa jego wysokości 2655 m n.p.m., dzięki której jest najwyższym szczytem Słowacji, ale także jego wyglądu, przyrody i możliwości. Jeśli chcesz należeć do tych, którzy zdobyli ten szczyt, pamiętaj, że wejście na niego jest możliwe w towarzystwie przewodnika górskiego.

W XVIII wieku na podstawie pomiarów wysokości n.p.m. za najwyższy szczyt uznano Kriváň, innego tatrzańskiego giganta. Jednak w XIX wieku Ľudovít Geiner określił Gerlachovský štít mianem najwyższego szczytu Vysokých Tatier i swoje pierwszeństwo utrzymuje do dziś. Jest częścią szczytów tworzących Gerlachovský kotol. Za pierwsze znane wejście uważa się przejście Jána Stillu z towarzyszami w 1834 roku. Pierwsze udokumentowane wejście odbyło się za sprawą wiedeńskich geodetów wojskowych w 1868 roku.

Popularna trasa wejścia prowadzi od Sliezskeho domu przez Velickú próbę, z zejściem przez Batizovskú próbę. Za atrakcyjną trasę turyści uznają Martinovą cestę albo z Litvorového sedla, albo z Poľského hrebeňa, a następnie ze zjazdami na linie z Velického štítu. Niezależnie od tego, jak dostaniesz się na szczyt, nagrodą będą widoki na otaczające pasma górskie i tatrzańskie szczyty. Małą i Wielką Fatrę, Nízke Tatry, Kozie chrbty, Slovenský raj i wiele innych będziesz mieć jak na dłoni. W przypadku sprzyjających warunków pogodowych zobaczysz Kékes na Węgrzech, Lysú horu w Moravsko-sliezskych Beskydách w Czechach, a także wiele polskich i ukraińskich szczytów.

Czy znasz obserwatoria na Skalnatom plese i Lomnickom štíte? Początkowo rozważano umieszczenie jednego z nich właśnie na Gerlachu, a to po tym, jak odrzucono jego budowę na Slavkovskom štíte. To tylko jedna z ciekawostek, Gerlachovský štít kryje ich więcej. Najwięcej powiedzą Ci o nich przewodnicy, dla których ten tatrzański szczyt stał się drugim domem.

Wyprawę na Gerlach należy odpowiednio zaplanować. Sugerujemy znalezienie noclegu w okolicy Gerlachovského štítu, który znajdziesz na naszej stronie. Wejście na Gerlachovský štít należy do niezapomnianych przeżyć, życzymy Ci przy tym dużo sił i powrotu do domu.

Lomnický štít wprawdzie nie jest najwyższym szczytem Tatr Wysokich, ale należy do często odwiedzanych miejsc. Dzięki kolejce linowej można się tu dostać ze stacji Skalnaté pleso w ciągu 8,5 minuty. Na szczycie można spędzić 50 minut, podziwiając widoki lub odwiedzając kawiarnię Dedo.

Znajduje się tu Obserwatorium Łomnickie (Observatórium Lomnický štít), które jest najwyżej położonym obserwatorium na Słowacji. Jeśli turyści zdecydują się wejść na drugi co do wysokości szczyt Tatr Wysokich pieszo, wymagana jest usługa przewodnika górskiego.

Na szczycie Lomnickiego štítu można również przenocować, jednak wizytę należy zarezerwować z wyprzedzeniem. Dla zwykłych turystów wycieczka jest dostępna kolejką linową z dwoma przesiadkami. Stacją początkową jest Tatranská Lomnica, gdzie można zaparkować samochód. Na stacji pośredniej Štart należy przesiąść się do gondoli, która wywozi turystów na Skalnaté pleso. Znajduje się tam plac zabaw Svištia krajinka. Na szczyt kursuje czerwona kolejka linowa, która pokonuje różnicę wzniesień wynoszącą 855 metrów.

Kolejkę na Lomnický štít otwarto w 1941 roku. Jej budowę zlecił dyrektor Štátnych kúpeľov Tatranská Lomnica Juraj Orságh. Materiał na budowę transportowano na Skalnaté pleso końmi, a stamtąd tragarze wnosili go na szczyt. Lina montażowa była w stanie unieść 36 osób. Jest to istotne dzieło techniczne.

Lomnický štít ze swoją wysokością 2634 m n.p.m. przyciąga uwagę wielu turystów. Możliwości zakwaterowania w pobliżu Lomnickiego štítu znajdziecie na naszym portalu.

Zdobycie szczytu Slavkovského štítu, który znajduje się w Wysokich Tatrach nad Starým Smokovcem, jest wspaniałym doświadczeniem. Szczyt ten jest jednym z najwyższych wzniesień, na które można wejść bez przewodnika górskiego.

Po wejściu niebieskim szlakiem turystycznym można podziwiać widoki na Malą i Wielką Zimowodną Dolinę (Malá i Veľká Studená dolina), masyw Lomnického štítu, Zbojnícku chatu oraz Gerlachovský štít. Wycieczka jest wymagająca, dlatego jest przeznaczona głównie dla osób w dobrej kondycji, które mogą spędzić cały dzień w górach. Wycieczkę można sobie ułatwić, korzystając z kolejki linowo-terenowej ze Starého Smokovca na Hrebienok.

Pierwsze wejście na Slavkovský štít miało miejsce 11 czerwca 1664 roku. Z pierwotnej grupy na szczyt dotarło czterech turystów, którym wyprawa zajęła trzy dni. Pierwsze wejście zimowe zrealizowano 15 stycznia 1873 roku przez dwie osoby. Szczyt ten pochłonął swoją pierwszą ofiarę śmiertelną w 1921 roku.

Jeśli są Państwo zdecydowani i kuszą Państwa widoki ze Slavkovského štítu, zalecamy zaplanowanie wycieczki poza okresem sezonowego zamknięcia szlaków, który trwa od listopada do czerwca. Polecamy również znalezienie odpowiedniego noclegu, chat w pobliżu Slavkovského štítu, hoteli blisko Slavkovského štítu lub kwater prywatnych.

Jahňací štít wznosi się w północno-wschodniej części Wysokich Tatr, na wysokości 2 229,6 m n.p.m., i jest najbardziej wysuniętym na wschód tatrzańskim szczytem. Należy do kraju preszowskiego, do powiatu Poprad. Odchodzą od niego cztery grzbiety. Grzbiet południowo-zachodni prowadzi przez Kolový priechod do Przełęczy pod Kopą. Grzbiet północno-zachodni, zwany grzbietem Jahnecov, oddziela Jahňací kotol od Doliny Kolejowej. Grzbiet południowo-wschodni, zwany Kozim Grzbietem, oddziela Červenú dolinu od Doliny Białych Stawów. Ostatni zaś, grzbiet północno-wschodni, prowadzi przez Jahňací hrb do Przełęczy pod Kopą.

Jahňací štít należy do 6 ogólnodostępnych szczytów górskich. Wejście na niego można odbyć tylko w okresie, kiedy szlaki są otwarte, zazwyczaj między czerwcem a listopadem. Wśród turystów krąży opinia, że roztacza się z niego jeden z najpiękniejszych widoków w całych Wysokich Tatrach.

Angielski podróżnik Robert Townson wraz z przewodnikiem Hansem Grossem podczas swojej wizyty na Węgrzech w 1793 roku dokonali pierwszego znanego wejścia na Jahňací štít. Jest jednak wysoce prawdopodobne, że przed nimi byli tam już pasterze i kłusownicy, a być może nawet górnicy, którzy w XVIII wieku wydobywali miedź w okolicy szczytu. W 1911 roku na szczycie znaleźli się pierwsi taternicy zimowi.

Na szczyt można dotrzeć różnymi trasami. Najkrótsza z nich prowadzi żółtym, a następnie niebieskim szlakiem turystycznym od przystanku Biela voda do schroniska Chata pri Zelenom plese, znanego jako Brnčalka (około 2,5 godz.), a następnie (około kolejne 2 godz.) aż na szczyt. Dłuższa trasa prowadzi ze Skalnateho plesa przez Wielką Sświstówkę (szlakiem żółtym i czerwonym) bądź od schroniska Chata Plesnivec (szlakiem żółtym, czerwonym i zielonym). Można wyruszyć także z Tatranskej Javoriny, Tatranskej Kotliny, Tatranských Matliarov, Skalnatej chaty lub Tatranskej Lomnice. Ze szczytu zobaczycie następnie wspaniałe widoki na Tatry Bielskie, Łomnicę, Dolinę Kieżmarskiej Białej Wody, Dolinę Kolejową oraz Dolinę Białych Stawów.

Z upływem czasu zmieniała się również nazwa szczytu. Kiedy Townson napisał w 1793 roku swój itinerarz pierwszego wejścia, określił go mianem Szczytu Białego Stawu, w oryginale White Lake Peak. Później używana była nazwa Lastovica. Twórców nazwy zainspirował pomurnik, nazywany ludowo skalną jaskółką, który licznie występował w tej okolicy. Obecnej nazwy nie można z pewnością przypisać pasterzom, choć samo słowo „jahňací” mogłoby to sugerować. Bardziej prawdopodobnym powodem jest niemiecka i węgierska mutacja nazwy, w której w tłumaczeniu zachowało się określenie „Szczyt Kozi”. Istnieje przypuszczenie, że przy tworzeniu nazwy odegrali rolę także dawni kłusownicy, którzy niegdyś młode kozice nazywali jagniętami. Tak czy inaczej, obecną nazwę zawdzięczamy również Węgierskiemu Towarzystwu Karpackiemu, które było aktywne pod koniec XIX i na początku XX wieku przy tworzeniu nazewnictwa obiektów w Tatrach.

Wejście na Jahňací štít nie należy do ekstremalnie trudnych, mimo to nie zaleca się lekceważenia przygotowań. Na wycieczkę udajcie się wypoczęci i pełni sił. Osiągniecie to na przykład dzięki zakwaterowaniu gdzieś w okolicy Jahňacieho štítu, dzięki czemu rano nie będziecie musieli tracić czasu na długi dojazd z domu. Na naszej stronie znajdziecie liczne obiekty noclegowe, spośród których każdy z pewnością wybierze dla siebie najodpowiedniejszy.